Vier het leven – het afscheid van Piet
Sommige mensen laten een onuitwisbare indruk achter. Piet was zo iemand. Zijn levensmotto was simpel, maar krachtig: vier het leven. En dat wilde hij tot het laatste moment uitdragen. Toen hij wist dat zijn einde naderde, koos hij bewust voor euthanasie. Niet uit angst, maar uit liefde voor het leven, met de wens om zelf de regie in handen te houden.
Een afscheid zoals hij leefde
Piet wilde geen traditionele uitvaart, maar een samenkomst die zijn levensstijl weerspiegelde: ongedwongen, luchtig, met af en toe een grap en natuurlijk een borrel. Een moment om samen te zijn, herinneringen op te halen en te proosten op het leven. Voor hem was het belangrijk dat zijn naasten niet in verdriet bleven hangen, maar juist stilstonden bij de mooie momenten die ze samen hadden beleefd.
Thuis op zijn woonboot werd hij opgebaard, gekleed in zijn geliefde smoking. Geen kille koeling, maar een verzorgde opbaring door middel van thanatopraxie, ook wel lichte balseming genoemd, zodat zijn nabestaanden op een natuurlijke en vredige manier afscheid van hem konden nemen. Zijn woonboot, die altijd het decor was van zijn avonturen en verhalen, vormde nu de setting voor zijn laatste dagen onder vrienden en familie. De kaarsen brandden zacht, er klonk muziek waar Piet zo van hield, en bezoekers werden ontvangen met een glas wijn of een biertje, precies zoals hij het had gewild.
Een boodschap voor iedereen
Piet had nog iets te zeggen. Hij had opnames gemaakt, waarin hij zijn genodigden toesprak. Tijdens de ceremonie klonk zijn stem: warm, humoristisch en vol levenslust. Hij vertelde anekdotes, maakte een grapje hier en daar, en bovenal: hij moedigde iedereen aan om te blijven genieten. “Neem dat extra wijntje, dans nog een keer, zeg wat vaker ‘ja’ tegen het leven,” zei hij met een twinkeling in zijn stem.
Zijn woorden raakten iedereen diep. Er werd gelachen om zijn bekende humor, maar ook stilgestaan bij zijn wijsheid. Hij herinnerde zijn vrienden eraan hoe vaak hij hen had aangespoord om nieuwe dingen te proberen, om niet te wachten tot ‘het juiste moment’, maar juist nú te leven. “Als je nog die reis wilt maken, doe het dan. Als je iemand wilt zeggen dat je van ze houdt, zeg het vandaag,” sprak hij met zijn kenmerkende levenslust.
Een viering van het leven
Na zijn boodschap werd er muziek gespeeld die Piet had uitgekozen. Geen treurige klanken, maar liederen die vreugde opriepen en herinneringen tot leven brachten. De borrels werden ingeschonken, er werd gelachen en gehuild, maar bovenal werd er gevierd. Niet alleen zijn leven, maar ook de boodschap die hij naliet: Leef, écht leef!
De avond eindigde zoals Piet het gewild had: met een toast op zijn leven, omringd door de mensen die hem liefhadden. Er werd een laatste groet gebracht aan zijn woonboot, die zoveel verhalen kende en nu de plek was geworden van zijn laatste afscheid. Terwijl de zon langzaam onderging, klonk nog één keer zijn stem uit de speakers: “Proost, op het leven!”
Een afscheid om nooit te vergeten
Piet heeft ons laten zien dat een uitvaart geen sombere gebeurtenis hoeft te zijn, maar juist een weerspiegeling kan zijn van iemands levenshouding. Door het leven te vieren, zelfs in afscheid, blijft iemand voortleven in herinneringen en in harten. Zijn viering van het leven heeft velen geïnspireerd om bewuster te leven, om vaker stil te staan bij wat écht belangrijk is.
Bij Bas Poelstra Uitvaarten geloven we in een afscheid dat past bij wie iemand was. Wil jij net als Piet je afscheid vormgeven op een manier die bij jou past? Neem gerust contact op. Wij helpen je graag om dit samen te realiseren.
Vier het leven, óók in tijden van afscheid.
