Jaarlijks sterven tientallen mensen een eenzame dood. Van tijd tot tijd vernemen we via het journaal of andere media het bericht dat iemand is overleden en dat hij of zij pas weken, soms maanden later gevonden wordt. Er is vrijwel niemand die de overledene gemist heeft… De buren zijn dan meestal verrast omdat ze de overledene niet of nauwelijks kenden. Maar niemand hoeft alleen te leven of in eenzaamheid te sterven. Want ieder mens is belangrijk en we hebben allemaal een verhaal te vertellen. Lees daarom eens dit persoonlijke en aangrijpende verhaal van een onbekende buurvrouw gericht aan haar onbekende overleden buurman…
Lieve onbekende buurman,
In de nacht van 23 op 24 december 2021, rond 3.00 uur, word ik wakker. Ik weet meteen: DIT. IS. BRAND! Ik schud mijn man wakker en schiet meteen naar zolder om te kijken of mijn zoon OK is. Geen rookmelders die afgaan. Maar die lucht! Onmiskenbaar.
Eén blik uit het slaapkamerraam en ik weet genoeg: felle lampen en een ronkende motor van de brandweerauto.
Als dochter van een brandweerman kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Badkamerjas aan en op blote pootjes ren ik de straat uit. Zodra ik de hoek om kom, hoor ik hoe de brandweermannen jouw voordeur intrappen. Er volgen vervolgens minstens 4 fietsen en nog een heleboel “troep” voordat zij naar binnen kunnen. Een hoop zwarte rook en een dito geroep richting jou. De rook verstikt me en ik loop naar de overkant van jouw huis. Je ramen worden gecontroleerd ingeslagen. Jou zie ik niet. Ik hoop dat je niet thuis bent met de feestdagen in aantocht.
Enigszins mooi om te zien hoe rustig de hulpdiensten te werk gaan. Brandweer, politie en ambulance: puur teamwork! Na een uurtje worden m’n voetjes toch wel heel koud.. morgen pre-christmas op kantoor. Ik kan nog 2 uur slapen en ga naar binnen. De geur in ons huis is doordringend en ik besluit op de bank verder te slapen. Adrenaline giert door m’n lijf.
De volgende ochtend zie ik een agent posten bij jouw huis. Als ik naar je vraag zegt hij: “Hij ligt binnen!” Je hebt de brand dus niet overleefd. Gestikt door de rook?
Buurtbewoners zeiden over je: het was een rare, hoor! Een viezerd ook. Een echte hoarder en had amper contact met mensen. Maar hallo! Je bent ook iemand zijn zoon geweest, bij jouw geboorte hebben mensen vast feest gevierd. Hoe was je als kind? Was je een vrolijke puber? Wat was je lievelingseten? Hield je van bloemen? Waar is het misgegaan dat je niet zo goed voor jezelf en je huis zorgde en alleen je vele spullen je houvast gaven? Ben je in je leven zo gekwetst, bedrogen, misbruikt, dat je liever geen contact legde met mensen?
Ik weet eigenlijk pas sinds deze brand dat jij daar woonde. En ken nog steeds geen gezicht of je naam. Voor mij blijf je voor altijd de onbekende buurman. Ik hoop dat je niet teveel hebt geleden daar in die brand. “Veroorzaakt door een elektrisch apparaat” lazen we later in de krant. Dat je in je slaap bent heengegaan…
En nu… Er groeien prachtige rozen bij jouw huis. Rode en roze. Nieuw leven! Onbekende buurman, ik hoop dat jij ook nieuw leven hebt gevonden. Misschien dat niemand het ooit tegen jou heeft gezegd, maar jij deed er toe. Jij was belangrijk. Rust in vrede.
Lieve groet, jouw onbekende buurvrouw
